وبلاگ تخصصی آموزش زبان سی شارپ و برنامه نویسی مایکروسافت

سابنتینگ (Subnetting) چیست؟

در شبکه های کامپیوتری کلاس های آی پی وجود دارد با نام های A, B و C که در واقع یک نوع معماری آدرس دهی به تجهیزات شبکه می باشد که از سال 1981 تا زمان معرفی Classless Inter-Domain Routing در سال 1993 کاربرد داشت. در جدول ذیل اطلاعات کامل تری از این نوع آدرس دهی مشاهده می نمایید:

سابنت (Subnet) یک زیرشبکه یا (Sub-Network) از شبکه ها است که زیر کلاس های A, B و C قرار می گیرد.
برای مثال، 172.16.0.0/16 یک شبکه کلاس B می باشد. این نتورک با توجه به این که 65536 آی پی در آن وجود دارد می توان گفت که یک شبکه خیلی بزرگ است و استفاده از این شبکه برای یک شرکت کوچک با 6 دستگاه متصل به شبکه کار اشتباهی است.

حال به جای اینکه از این تکه بزرگ از کل آی پی های موجود برای یک شبکه کوچک استفاده کنیم، از یک قسمت کوچک تر آن بهره برداری می کنیم. برای مثال 172.16.3.0/24 یک سابنت Subnet از کلاس B می باشد که تعداد کمتری از آی پی ها را استفاده کرده است به همین دلیل به آن "زیر-شبکه" یا “Sub-Net” می گویند.

بیشتر بخوانید: دوره آموزشی CCNP Enterprise + گواهینامه

خب حالا بذارید ببینیم که دلیل این کار چیه؟ به توپولوژی زیر نگاه کنید:

در توپولوژی فوق شبکه کوچک یک شرکت را می بینید که یک روتر مرکزی (Core Router) به همراه 3 سوییچ دارد که هر سوییچ نشان دهنده یک شعبه از آن شرکت است. به هر یک از سوییچ ها و روتر های این مجموعه یک نتورک کلاس C اختصاص داده شده است که هیچ مشکلی از لحاظ فنی ندارد. اما چرا این طراحی اشتباه می باشد؟

1. کلاس آی پی C یک کلاس محدود است که می توانیم از بین 192.168.0.0/24 تا 192.168.255.0/24 استفاده کنیم. خب اگر این شرکت توسعه پیدا کند و تعداد دفاتر این شرکت به بیشتر از 256 شعبه افزایش پیدا کند چه؟ با توجه به این معماری آی پی دهی، باید کل شبکه را از ابتدا تغییر داد تا با سناریو جدید هم خوانی پیدا کند.
2. لینک بین روتر ها و سوییچ ها لینک های Point-to-Point برقرار شده است پس تنها به 2 آدرس آی پی نیاز داریم. زمانی که برای چنین لینکی یک سابنت /24 را استفاده می کنیم، عملا 252 آی پی را هدر می دهیم. هم چنین برای شعبه ای که می دانیم 2 کامپیوتر دارد و در شلوغ ترین حالت ممکن است 50 تجهیز در آن شعبه قرار بگیرد، استفاده از سابنت /24 در اینجا نیز اشتباه است و سبب به هدر رفتن منابع آی پی می شود و یا حتی اگر جایی که می دانیم ممکن است تعداد تجهیزات به بیش از 254 آی پی ارتقاء پیدا کند، استفاده از این سابنت نیز کار اشتباهی است. البته این نوع آدرس دهی در سابنت های Private مشکلی برای ما ایجاد نمی کند اما زمانیکه این روش آی پی دهی با استفاده از آی پی های Public پیاده سازی شود، مشکل های زیادی بوجود خواهد آمد. از هزینه بالای آن تا محدودیت شدید تعداد آی پی های Valid می تواند مشکل های ما باشد.

حال می توان برای رفع مشکل محدودیت آی پی ها از کلاس B یا A مانند 172.16.0.0/24 الی 172.31.255.0/24 که یک نتورک در سابنت B است استفاده کرد اما باز هم استفاده از سابنت /24 کار اشتباهی است. چرا که همچنان تعداد آی پی زیادی را هدر می دهیم.

زمانیکه در مورد سابنتینگ صحبت می کنیم، می بایست به دو چیز توجه کنیم:

• طراحی: همانند مثال بالا، شما باید به تعداد سابنت هایی که نیاز دارید فکر کنید. برای مثال اگر در توپولوژی فوق یک روتر دیگر اضافه کنیم چه سابنت هایی را باید استفاده کنیم؟ اگه تعدادی Sub-Interface روی روتر مرکزی ایجاد کنیم چطور؟ چه سابنت هایی برای این Sub-Interface ها استفاده خواهید کرد؟ شما باید ابتدا به این موارد فکر کنید و سپس اقدام به طراحی معماری آی پی دهی سازمان خود نمایید.
• محاسبات: در مثال بالا ما از یک سابنت /24 برای تمامی لینک ها استفاده کردیم که روش ساده اما غیر معقولی است. برای لینک های P2P استفاده از تنها 2 آی پی کافی است. این محاسبات را می توانید با استفاده از ابزار های آنلاین مانند این سایت انجام دهید.

حال برای اینکه درک بهتری از نحوه طراحی معماری یک شبکه داشته باشیم، بیایید با هم دیگر توپولوژی فوق را از ابتدا طراحی کنیم.

بیشتر بخوانید: آموزش مسیریابی یا IP Routing

طراحی سابنت

به توپولوژی زیر نگاه کنید:

برای طراحی معماری آی پی دهی توپولوژی فوق باید چند سوال از خودمان بپرسیم:

• چه تعداد سابنت برای اتصال روتر ها و سوییچ هایمان نیاز داریم؟
• چه تعدا VLAN برای هر سوییچ نیاز داریم؟
• چه تعداد Host به هر سوییچ متصل خواهند شد؟
• چه میزان رشدی را برای شبکه مان پیش بینی می کنیم؟

برای مثال فرض کنیم که جواب سوال هایمان به این شرح می باشد:

• برای اتصال روتر به سوییچ ها تعداد 3 سابنت نیاز خواهیم داشت.
• سوییچ 1 به دو VLAN نیاز دارد که هر VLAN به 100 کاربر سرویس خواهد داد
• سوییچ 2 به چهار VLAN نیاز دارد که هر VLAN به 30 کاربر سرویس خواهد داد
• سوییچ 3 به سه VLAN نیاز دارد که هر VLAN به 20 کاربر سرویس خواهد داد

انتظار ما از رشد این شبکه به این صورت است که امکان می دهیم که تعداد VLAN ها و کاربرانمان در آینده دو برابر افزایش خواهند داشت و همچنین 2 شعبه دیگر به این شبکه افزوده خواهد شد. حال چه کنیم؟

طراحی Subnetting چگونه است؟ معمار سابنتینگ شوید!

سابنتینگ (Subnetting) روشی برای تقسیم یک شبکه بزرگ به شبکه‌های کوچکتر است که باعث بهینه‌سازی استفاده از آدرس‌های IP و بهبود امنیت و مدیریت شبکه می‌شود. برای انجام سابنتینگ در سیسکو، از دستورات زیر در روتر استفاده کنید:

Router(config)# interface GigabitEthernet0/0  
Router(config-if)# ip address 192.168.1.1 255.255.255.192  
Router(config-if)# no shutdown  

این تنظیمات، یک آدرس IP با ماسک مناسب برای یک زیرشبکه مشخص تعریف می‌کند. 🚀

1. سابنت تک سایز

بزرگترین VLAN ای که داریم تعداد 100 کاربر را پشتیبانی خواهد نمود که انتظار داریم این تعداد در آینده دو برابر بشود که بنابراین به یک سابنت با 200 آی پی نیاز داریم. اما نزدیک ترین سابنت قانونی که به 200 آی پی وجود دارد سابنت /24 می باشد. طراحی شبکه ما باید چیزی شبیه به توپولوژی ذیل باشد:

در تصویر فوق ما برای VLAN هر شعبه یک سابنت /24 استفاده کردیم. اما چرا؟

اگر شبکه فوق را یک شبکه Enterprise در نظر بگیریم، به احتمال قریب به یقین از آی پی های Private در LAN این شبکه استفاده خواهد شد. بعضی از VLAN های مورد نیاز ما با احتساب گسترش آن به 40 عدد آی پی آدرس نیاز دارد که ما می توانستیم از سابنت های کوچکتر مانند /26 استفاده کنیم اما به دلایل ذیل این کار را انجام ندادیم.

ابتدا باید عنوان کرد که استفاده از سابنت /24 به مراتب راحت تر از خرد کردن این سابنت می باشد و استفاده از یک سابنت ثابت در همه جا شبکه را ساده تر می کند. افراد با سابنت /24 آشنایی بیشتری نسبت به سایر سابنت ها دارند. اولین آی پی این رنج .1 می باشد و آخرین آی پی این رنج .254 که یکی از این دو می تواند بعنوان دیفالت گیتوی (Default Gateway) استفاده شود.

بیشتر بخوانید: جامع ترین آموزش پروتکل BGP در تجهیزات Cisco, Mikrotik و Juniper

کلاسی که استفاده کردیم امکان استفاده از تعداد زیادی آی پی را به ما خواهد داد پس نگران کمبود آی پی در این شبکه نیستیم. ما همچنین در اینجا مقدار زیادی سابنت را بین هر شعبه خالی گذاشته ایم. برای مثال سوییچ 1 می تواند از سه VLAN موجود خود فراتر رفته و از سابنت های 172.16.0.0 – 172.16.9.255 استفاده نماید.

تنها مورد استثنا در اینجا لینک های بین روتر و سوییچ ها است که با توجه به اینکه به تنها 2 آی پی آدرس نیاز داریم، تصمیم گرفتیم که از سابنت /30 و همچنین رنج 172.16.100.0 استفاده کنیم.

2. سابنت چند سایز

حالا اگه فرض کنیم همون شبکه مربوط به یک شرکت ساده نبوده و این شرکت یک سرویس پروایدر اینترنت بوده که می بایست آی پی های Valid خودش رو مدیریت کند و بین مشترکینش به اشتراک بگذارد؟ اگر اینجا با مشکل کمبود آی پی آدرس مواجه باشیم دیگر مانند معماری "سابنت تک سایز" نمی توانیم دست و دل باز باشیم و باید با مدیریت صحیح، آی پی ها را بین مشترکین تقسیم کنیم. در این جا سناریو خود را بر این طرح میگذاریم که روتر R1 نقطه مرکزی شرکت ما می باشد و همچنین سوییچ های SW1, SW2, SW3 همگی سایت های شرکت ما در نقاط مختلف شهر می باشد.

بگذارید مجددا به سوال هایی که در قسمت قبل پرسیده شد پاسخ دهیم و معماری خود را بر آن اساس طراحی کنیم:

• روتر R1 به چهار Sub-Interface که هر Sub-Interface از 100 سرور پشتیبانی می کند نیاز دارد.
• سوییچ SW1 به دو VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 10 سرور دارد.
• سوییچ SW2 به سه VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 30 سرور دارد.
• سوییچ SW3 به دو VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 20 سرور دارد.

در نظر بگیریم که تعداد سایت ها، VLAN ها و همچنین سرور ها در آینده رشد 2 برابری خواهند داشت. پس می بایست برنامه ریزی و محاسبات خود را برای سابنتینگ توپولوژی ای به این شرح انجام دهیم:

• روتر R1 به هشت Sub-Interface که هر Sub-Interface از 200 سرور پشتیبانی می کند نیاز دارد.
• سوییچ SW1 به چهار VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 20 سرور دارد.
• سوییچ SW2 به شش VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 60 سرور دارد.
• سوییچ SW3 به چهار VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 40 سرور دارد.
• سابنت های احتمالی برای سایت هایی که در آینده به شرکت ما اضافه خواهند شد.

پس از بررسی ها و محاسبات برای سابنتینگ Subnetting این شبکه، توپولوژی ما به این صورت خواهد بود:

بگذارید شرح دلایلی که این نوع سابنت گذاری را در توپولوژی فوق انتخاب کردیم ذکر کنم:

• Sub-Interface های روتر R1 هر یک 200 سرور خواهند داشت که کوچک ترین سابنتی که این تعداد آی پی را در خود جا می دهد، سابنت /24 می باشد و 254 عدد آی پی قابل استفاده دارد.
• VLAN های سوییچ SW2 به 60 سرور متصل خواهند شد که کوچکترین سابنت در بر گیرنده این تعداد آی پی سابنت /26 خواهد بود که تعداد 62 آی پی قابل استفاده خواهد داشت.
• VLAN های سوییچ SW1 به 20 سرور سرویس دهی خواهند کرد که کوچکترین سابنت در بر گیرنده این تعداد آی پی، سابنت /27 خواهد بود که 30 آی پی قابل استفاده خواهد داشت.
• VLAN های سوییچ SW3 نیز به 40 سرور سرور متصل خواهند شد که کوچکترین سابنت در بر گیرنده این تعداد آی پی سابنت /26 خواهد بود که تعداد 62 آی پی قابل استفاده خواهد داشت.
• برای لینک های Point-to-Point بین سوییچ و روتر ها به دو عدد آی پی نیاز داریم که سابنت /30 می تواند این نیاز را بر آورده کند. اما این رنج را از 92.61.30.0 شروع کردیم چرا که آی پی های سایت ها از رنج 92.61.0.0 – 92.61.11.255 استفاده کرده بودند که با احتساب دو برابر شدن تعداد سایت ها ما به سابنت های 92.61.0.0 – 92.61.22.255 نیاز خواهیم داشت و فقط برای باز ماندن دستمان در شرایط اضطراری، فاصله بین رنج 92.61.23.0 تا 92.61.29.255 را خالی گذاشتیم.

در نظر داشته باشید این تنها یک مثال می باشد اما یک ایده ای از مواردی که نیاز دارید تا در طراحی سابنتینگ به آن توجه داشته باشید به شما می دهد.

سابنتینگ (Subnetting) چیست؟

در شبکه های کامپیوتری کلاس های آی پی وجود دارد با نام های A, B و C که در واقع یک نوع معماری آدرس دهی به تجهیزات شبکه می باشد که از سال 1981 تا زمان معرفی Classless Inter-Domain Routing در سال 1993 کاربرد داشت. در جدول ذیل اطلاعات کامل تری از این نوع آدرس دهی مشاهده می نمایید:

سابنت (Subnet) یک زیرشبکه یا (Sub-Network) از شبکه ها است که زیر کلاس های A, B و C قرار می گیرد.
برای مثال، 172.16.0.0/16 یک شبکه کلاس B می باشد. این نتورک با توجه به این که 65536 آی پی در آن وجود دارد می توان گفت که یک شبکه خیلی بزرگ است و استفاده از این شبکه برای یک شرکت کوچک با 6 دستگاه متصل به شبکه کار اشتباهی است.

حال به جای اینکه از این تکه بزرگ از کل آی پی های موجود برای یک شبکه کوچک استفاده کنیم، از یک قسمت کوچک تر آن بهره برداری می کنیم. برای مثال 172.16.3.0/24 یک سابنت Subnet از کلاس B می باشد که تعداد کمتری از آی پی ها را استفاده کرده است به همین دلیل به آن "زیر-شبکه" یا “Sub-Net” می گویند.

بیشتر بخوانید: دوره آموزشی CCNP Enterprise + گواهینامه

خب حالا بذارید ببینیم که دلیل این کار چیه؟ به توپولوژی زیر نگاه کنید:

در توپولوژی فوق شبکه کوچک یک شرکت را می بینید که یک روتر مرکزی (Core Router) به همراه 3 سوییچ دارد که هر سوییچ نشان دهنده یک شعبه از آن شرکت است. به هر یک از سوییچ ها و روتر های این مجموعه یک نتورک کلاس C اختصاص داده شده است که هیچ مشکلی از لحاظ فنی ندارد. اما چرا این طراحی اشتباه می باشد؟

1. کلاس آی پی C یک کلاس محدود است که می توانیم از بین 192.168.0.0/24 تا 192.168.255.0/24 استفاده کنیم. خب اگر این شرکت توسعه پیدا کند و تعداد دفاتر این شرکت به بیشتر از 256 شعبه افزایش پیدا کند چه؟ با توجه به این معماری آی پی دهی، باید کل شبکه را از ابتدا تغییر داد تا با سناریو جدید هم خوانی پیدا کند.
2. لینک بین روتر ها و سوییچ ها لینک های Point-to-Point برقرار شده است پس تنها به 2 آدرس آی پی نیاز داریم. زمانی که برای چنین لینکی یک سابنت /24 را استفاده می کنیم، عملا 252 آی پی را هدر می دهیم. هم چنین برای شعبه ای که می دانیم 2 کامپیوتر دارد و در شلوغ ترین حالت ممکن است 50 تجهیز در آن شعبه قرار بگیرد، استفاده از سابنت /24 در اینجا نیز اشتباه است و سبب به هدر رفتن منابع آی پی می شود و یا حتی اگر جایی که می دانیم ممکن است تعداد تجهیزات به بیش از 254 آی پی ارتقاء پیدا کند، استفاده از این سابنت نیز کار اشتباهی است. البته این نوع آدرس دهی در سابنت های Private مشکلی برای ما ایجاد نمی کند اما زمانیکه این روش آی پی دهی با استفاده از آی پی های Public پیاده سازی شود، مشکل های زیادی بوجود خواهد آمد. از هزینه بالای آن تا محدودیت شدید تعداد آی پی های Valid می تواند مشکل های ما باشد.

حال می توان برای رفع مشکل محدودیت آی پی ها از کلاس B یا A مانند 172.16.0.0/24 الی 172.31.255.0/24 که یک نتورک در سابنت B است استفاده کرد اما باز هم استفاده از سابنت /24 کار اشتباهی است. چرا که همچنان تعداد آی پی زیادی را هدر می دهیم.

زمانیکه در مورد سابنتینگ صحبت می کنیم، می بایست به دو چیز توجه کنیم:

• طراحی: همانند مثال بالا، شما باید به تعداد سابنت هایی که نیاز دارید فکر کنید. برای مثال اگر در توپولوژی فوق یک روتر دیگر اضافه کنیم چه سابنت هایی را باید استفاده کنیم؟ اگه تعدادی Sub-Interface روی روتر مرکزی ایجاد کنیم چطور؟ چه سابنت هایی برای این Sub-Interface ها استفاده خواهید کرد؟ شما باید ابتدا به این موارد فکر کنید و سپس اقدام به طراحی معماری آی پی دهی سازمان خود نمایید.
• محاسبات: در مثال بالا ما از یک سابنت /24 برای تمامی لینک ها استفاده کردیم که روش ساده اما غیر معقولی است. برای لینک های P2P استفاده از تنها 2 آی پی کافی است. این محاسبات را می توانید با استفاده از ابزار های آنلاین مانند این سایت انجام دهید.

حال برای اینکه درک بهتری از نحوه طراحی معماری یک شبکه داشته باشیم، بیایید با هم دیگر توپولوژی فوق را از ابتدا طراحی کنیم.

بیشتر بخوانید: آموزش مسیریابی یا IP Routing

طراحی Subnetting چگونه است؟ معمار سابنتینگ شوید!

سابنتینگ (Subnetting) روشی برای تقسیم یک شبکه بزرگ به شبکه‌های کوچکتر است که باعث بهینه‌سازی استفاده از آدرس‌های IP و بهبود امنیت و مدیریت شبکه می‌شود. برای انجام سابنتینگ در سیسکو، از دستورات زیر در روتر استفاده کنید:

 Router(config)# interface GigabitEthernet0/0  
Router(config-if)# ip address 192.168.1.1 255.255.255.192  
Router(config-if)# no shutdown  

این تنظیمات، یک آدرس IP با ماسک مناسب برای یک زیرشبکه مشخص تعریف می‌کند.

طراحی سابنت

به توپولوژی زیر نگاه کنید:

برای طراحی معماری آی پی دهی توپولوژی فوق باید چند سوال از خودمان بپرسیم:

• چه تعداد سابنت برای اتصال روتر ها و سوییچ هایمان نیاز داریم؟
• چه تعدا VLAN برای هر سوییچ نیاز داریم؟
• چه تعداد Host به هر سوییچ متصل خواهند شد؟
• چه میزان رشدی را برای شبکه مان پیش بینی می کنیم؟

برای مثال فرض کنیم که جواب سوال هایمان به این شرح می باشد:

• برای اتصال روتر به سوییچ ها تعداد 3 سابنت نیاز خواهیم داشت.
• سوییچ 1 به دو VLAN نیاز دارد که هر VLAN به 100 کاربر سرویس خواهد داد
• سوییچ 2 به چهار VLAN نیاز دارد که هر VLAN به 30 کاربر سرویس خواهد داد
• سوییچ 3 به سه VLAN نیاز دارد که هر VLAN به 20 کاربر سرویس خواهد داد

انتظار ما از رشد این شبکه به این صورت است که امکان می دهیم که تعداد VLAN ها و کاربرانمان در آینده دو برابر افزایش خواهند داشت و همچنین 2 شعبه دیگر به این شبکه افزوده خواهد شد. حال چه کنیم؟

1. سابنت تک سایز

بزرگترین VLAN ای که داریم تعداد 100 کاربر را پشتیبانی خواهد نمود که انتظار داریم این تعداد در آینده دو برابر بشود که بنابراین به یک سابنت با 200 آی پی نیاز داریم. اما نزدیک ترین سابنت قانونی که به 200 آی پی وجود دارد سابنت /24 می باشد. طراحی شبکه ما باید چیزی شبیه به توپولوژی ذیل باشد:

در تصویر فوق ما برای VLAN هر شعبه یک سابنت /24 استفاده کردیم. اما چرا؟

اگر شبکه فوق را یک شبکه Enterprise در نظر بگیریم، به احتمال قریب به یقین از آی پی های Private در LAN این شبکه استفاده خواهد شد. بعضی از VLAN های مورد نیاز ما با احتساب گسترش آن به 40 عدد آی پی آدرس نیاز دارد که ما می توانستیم از سابنت های کوچکتر مانند /26 استفاده کنیم اما به دلایل ذیل این کار را انجام ندادیم.

ابتدا باید عنوان کرد که استفاده از سابنت /24 به مراتب راحت تر از خرد کردن این سابنت می باشد و استفاده از یک سابنت ثابت در همه جا شبکه را ساده تر می کند. افراد با سابنت /24 آشنایی بیشتری نسبت به سایر سابنت ها دارند. اولین آی پی این رنج .1 می باشد و آخرین آی پی این رنج .254 که یکی از این دو می تواند بعنوان دیفالت گیتوی (Default Gateway) استفاده شود.

بیشتر بخوانید: جامع ترین آموزش پروتکل BGP در تجهیزات Cisco, Mikrotik و Juniper

کلاسی که استفاده کردیم امکان استفاده از تعداد زیادی آی پی را به ما خواهد داد پس نگران کمبود آی پی در این شبکه نیستیم. ما همچنین در اینجا مقدار زیادی سابنت را بین هر شعبه خالی گذاشته ایم. برای مثال سوییچ 1 می تواند از سه VLAN موجود خود فراتر رفته و از سابنت های 172.16.0.0 – 172.16.9.255 استفاده نماید.

تنها مورد استثنا در اینجا لینک های بین روتر و سوییچ ها است که با توجه به اینکه به تنها 2 آی پی آدرس نیاز داریم، تصمیم گرفتیم که از سابنت /30 و همچنین رنج 172.16.100.0 استفاده کنیم.

2. سابنت چند سایز

حالا اگه فرض کنیم همون شبکه مربوط به یک شرکت ساده نبوده و این شرکت یک سرویس پروایدر اینترنت بوده که می بایست آی پی های Valid خودش رو مدیریت کند و بین مشترکینش به اشتراک بگذارد؟ اگر اینجا با مشکل کمبود آی پی آدرس مواجه باشیم دیگر مانند معماری "سابنت تک سایز" نمی توانیم دست و دل باز باشیم و باید با مدیریت صحیح، آی پی ها را بین مشترکین تقسیم کنیم. در این جا سناریو خود را بر این طرح میگذاریم که روتر R1 نقطه مرکزی شرکت ما می باشد و همچنین سوییچ های SW1, SW2, SW3 همگی سایت های شرکت ما در نقاط مختلف شهر می باشد.

بگذارید مجددا به سوال هایی که در قسمت قبل پرسیده شد پاسخ دهیم و معماری خود را بر آن اساس طراحی کنیم:

• روتر R1 به چهار Sub-Interface که هر Sub-Interface از 100 سرور پشتیبانی می کند نیاز دارد.
• سوییچ SW1 به دو VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 10 سرور دارد.
• سوییچ SW2 به سه VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 30 سرور دارد.
• سوییچ SW3 به دو VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 20 سرور دارد.

در نظر بگیریم که تعداد سایت ها، VLAN ها و همچنین سرور ها در آینده رشد 2 برابری خواهند داشت. پس می بایست برنامه ریزی و محاسبات خود را برای سابنتینگ توپولوژی ای به این شرح انجام دهیم:

• روتر R1 به هشت Sub-Interface که هر Sub-Interface از 200 سرور پشتیبانی می کند نیاز دارد.
• سوییچ SW1 به چهار VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 20 سرور دارد.
• سوییچ SW2 به شش VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 60 سرور دارد.
• سوییچ SW3 به چهار VLAN که هر VLAN مربوط به یک مشتری است و هر مشتری 40 سرور دارد.
• سابنت های احتمالی برای سایت هایی که در آینده به شرکت ما اضافه خواهند شد.

پس از بررسی ها و محاسبات برای سابنتینگ Subnetting این شبکه، توپولوژی ما به این صورت خواهد بود:

بگذارید شرح دلایلی که این نوع سابنت گذاری را در توپولوژی فوق انتخاب کردیم ذکر کنم:

• Sub-Interface های روتر R1 هر یک 200 سرور خواهند داشت که کوچک ترین سابنتی که این تعداد آی پی را در خود جا می دهد، سابنت /24 می باشد و 254 عدد آی پی قابل استفاده دارد.
• VLAN های سوییچ SW2 به 60 سرور متصل خواهند شد که کوچکترین سابنت در بر گیرنده این تعداد آی پی سابنت /26 خواهد بود که تعداد 62 آی پی قابل استفاده خواهد داشت.
• VLAN های سوییچ SW1 به 20 سرور سرویس دهی خواهند کرد که کوچکترین سابنت در بر گیرنده این تعداد آی پی، سابنت /27 خواهد بود که 30 آی پی قابل استفاده خواهد داشت.
• VLAN های سوییچ SW3 نیز به 40 سرور سرور متصل خواهند شد که کوچکترین سابنت در بر گیرنده این تعداد آی پی سابنت /26 خواهد بود که تعداد 62 آی پی قابل استفاده خواهد داشت.
• برای لینک های Point-to-Point بین سوییچ و روتر ها به دو عدد آی پی نیاز داریم که سابنت /30 می تواند این نیاز را بر آورده کند. اما این رنج را از 92.61.30.0 شروع کردیم چرا که آی پی های سایت ها از رنج 92.61.0.0 – 92.61.11.255 استفاده کرده بودند که با احتساب دو برابر شدن تعداد سایت ها ما به سابنت های 92.61.0.0 – 92.61.22.255 نیاز خواهیم داشت و فقط برای باز ماندن دستمان در شرایط اضطراری، فاصله بین رنج 92.61.23.0 تا 92.61.29.255 را خالی گذاشتیم.

در نظر داشته باشید این تنها یک مثال می باشد اما یک ایده ای از مواردی که نیاز دارید تا در طراحی سابنتینگ به آن توجه داشته باشید به شما می دهد.

برطرف کردن مشکل اتصال به VPN در اینترنت موبایل یکی از موضوعات داغ این روزهای اینترنت ایران است. تقریبا این روزها کمتر کسی را پیدا می کنید که بر روی گوشی خودش از یک VPN یا به اصطلاح خودمانی تر فیلترشکن استفاده نکند. با توجه به اینکه هنوز استفاده از فیلترشکن و ابزارهای دور زدن فیلترینگ در ایران بصورت قانونی منع نشده است و صرفا فروش آن جرم انگاری شده است ، مشکلات مربوط به ارتباط و اتصال این ابزارهای VPN بر روی بستر اینترنت همراه کشور بسیار معمول است. امروز می خواهیم در خصوص دلایل کار نکردن فیلترشکن ها یا همان VPN های شما بر روی گوشی تلفن همراه چه بر بستر اینترنت موبایل و چه بر بستر اینترنت های ثابت و خطوط TD-LTE صحبت کنیم.

دلایل کار نکردن VPN در بستر همراه اول، ایرانسل و مخابرات

در برخی شرایط، کاربران متوجه می‌شوند که VPN روی شبکه‌های همراه اول، ایرانسل و مخابرات به درستی کار نمی‌کند. این مشکل می‌تواند به دلایل مختلفی از جمله فیلترینگ شدید، مسدودسازی پورت‌های VPN، اختلال در DNS و تغییرات در زیرساخت شبکه اپراتورها باشد. یکی از روش‌های پیشنهادی در آموزش شبکه، تغییر پروتکل VPN به WireGuard یا Shadowsocks است که در برخی موارد می‌تواند اتصال را برقرار کند. همچنین، استفاده از سرورهای اختصاصی و آدرس‌های IP ناشناخته نیز می‌تواند به دور زدن محدودیت‌ها کمک کند. در آموزش شبکه، بررسی دقیق تنظیمات و انتخاب VPN مناسب از اهمیت بالایی برخوردار است.

چیست و واقعا چه کاربردی دارد؟

VPN که مخفف کلمه های Virtual Private Network است به معنی شبکه خصوصی مجازی است. این تکنولوژی بصورت گسترده برای ایجاد کردن ارتباطات بین شعبه های یک شرکت یا یک سازمان برای ایجاد بستر امن ارتباطی در شبکه عمومی اینترنت طراحی شده است.

این روزها با توجه به مکانیزم تغییر آدرس IP و تونل سازی این پروتکل ، از این ابزار به عنوان یک تکنولوژی دور زدن فیلترینگ نیز بصورت گسترده استفاده می شود و در عین حال به عنوان ابزار مخفی سازی آیپی هم مورد استفاده قرار می گیرد. در دوره آموزش نتورک پلاس بصورت مفصل در خصوص VPN سرور و نحوه عملکرد آن صحبت کرده ایم.

هدف این مقاله چیست؟ چرا VPN ها باید کار کنند؟

استفاده از VPN فقط برای رفع فیلترها نیست ! در حال حاضر بسیاری از سرویس های اینترنتی که از آنها بصورت روزمره استفاده می کنیم اعم از تصاویر گوگل ، آنالیتیکز ، یوتیوب و ... همگی فیلتر هستند و در عین حال از طرف کشورهای خارجی هم دسترسی به آنها با IP ایران محدود شده است !

عملا استفاده از اینترنت ایران بدون تغییر آدرس IP به معنی ورود به یک کویر بی آب و علف است که حتی یک عکس هم برای تحقیقات معمولا یک دانشجو قابل دانلود نیست.

از طرفی دیگر تلوزیون های مبتنی بر اندروید ، گوشی های اندرویدی و ... همگی باید به Google Play متصل شوند تا به روز رسانی های امنیتی و ... را انجام بدهند و همه اینها را کنار بگذاریم.

شرکت های بین المللی برای برقراری ارتباط با شعب خود در تهران نیازمند ارتباط VPN هستند و در حال حاضر این موضوع که از این ور فیلتر و از آنور تحریم چوب دو سر کثیف برای مردم ایران شده است.

دلیل اول کار نکردن VPN : محدود شدن پروتکل های ارتباطاتی VPN

متاسفانه به دلیل استفاده از پلتفرم و پروتکل های VPN به عنوان فیلترشکن در ایران ، بسترهای ارتباطاتی از سرویس دهندگان خطوط اینترنت یا همان ISP ها گرفته تا سرویس دهندگان کلان ارتباطی ... پروتکل های مربوط به VPN اعم از L2TP و PPTP را که معمولا با شماره پورت های شناخته شده ای فعالیت می کنند را محدود می کنند و به همین دلیل چه شما بخواهید با شعبه شرکت خود در اصفهان از تهران ارتباط بگیرید و چه از تهران به لندن بخواهید VPN بزنید.

با استفاده از پروتکل های معمول ، امکان برقراری این ارتباط بسیار محدود شده است. ترجیحا از پروتکل های متفاوت تری مثل OpenVPN یا VPN های متمرکز بر روی بستر SSL مانند SSTP استفاده کنید. شما می توانید با استفاده از یک Port Scanner متوجه شوید که پورتهای ارتباطی بین شما و مقصد آیا باز و قابل استفاده هستند یا خیر.

دلیل دوم کار نکردن VPN : استفاده از VPN سرورهای رایگان و محدود

با توجه به اینکه سرویس های VPN رایگان عاشق چشم و ابروی شما نیستند ، ترجیحا اکانت های پولی و حسابی برای VPN استفاده کنید. سرویس های رایگان بنا به زیاد شدن درخواست های ارتباطی ، یا ارتباط شما را کند می کنند و یا بصورت قسطی به شما اینترنت ارائه می دهند.

این سرویس دهنده ها معمولا برای خودشان اپلیکیشن های اختصاصی دارند. ترجیحا اکانت های پولی را تهیه کنید تا از دست تبلیغات ، تا حد زیادی جاسوسی و آلوده شدن به بدافزارهای مختلف و ... در امان باشید.

ترجیحا از سرویس های VPN ایرانی استفاده کنید که با توجه به شرایط و وضعیت اینترنت در ایران خودشان را به روز رسانی می کنند. سرویس های VPN خارجی معمولا در شرایط اختلال اینترنت در ایران قابل دسترس نیستند.

دلیل سوم کار نکردن VPN : به روز نبودن نرم افزارهای VPN

نرم افزارهای ارائه دهنده خدمات VPN معمولا هر چند وقت یکبار بصورت مستمر به روز رسانی می شوند و لیست سرورها ، پروتکل ها و ارتباطات خودشان را به روز می کنند . اگر از نسخه های قدیمی نرم افزارهای VPN استفاده می کند ، حتما آن را به آخرین نسخه به روز رسانی کنید که هم از نظر امنیتی درست باشد و هم لیست آخرین سرورها را به دست بیاورید. بر روی گوشی ها معمولا ابزارهای VPN بسیاری نصب شده است ، سعی کنید تعداد آنها را به حداقل برسانید و از معتبرترین آنها استفاده کنید.

فایروال PfSense چیست؟ وقتی صحبت از فایروال شبکه می شود ، اکثرا اسامی مثل فورتیگیت ( Fortigate ) ، جونیپر ( Juniper ) ، سیسکو ( Cisco ASA ) ، سایبروم یا سوفوس ( Cyberoam or Sophos ) و ... به ذهن مخاطبین می رسد. این در حالی است که اکثر فایروال هایی که نام بردیم بسیار گرانقیمت هستند و از طرفی به دلیل حضور در ایران با مشکلات بسیار زیادی استفاده کردن از آنها همراه است که ساده ترین آنها به روز رسانی نشدن و نبود پشتیبانی در ایران است.

در کنار همه این اسامی یک فایروال به نام پی اف سنس ( PfSense ) وجود دارد که تقریبا این روزها همه افرادی که در حوزه امنیت شبکه فعالیت می کنند با اسم آن آشنایی دارند. فایروال PfSense یک فایروال یا بهتر بگوییم یک سیستم مدیریت تهدیدات یکپارچه شبکه یا UTM است که بصورت اوپن سورس ( Open Source ) یا متن باز ارائه می شود و تقریبا اکثر امکانات و ویژگی های امنیتی قابل استفاده از آن رایگان هستند.

رایگان بودن ، در دسترس بودن ، متن باز یا اوپن سورس بودن ، نصب شدن بر روی سیستم عامل FreeBSD که به خودی خود یک سیستم عامل رایگان است ، پشتیبانی بسیار عالی در Community ها و امکانات و ویژگی هایی که هر روز به این فایروال اضافه می شود از فایروال PfSense یک محصول قابل اعتماد و اتکا ساخته است که این روزها تقریبا هر جایی که نمی خواهد هزینه های سنگین برای تجهیزات امنیتی خود داشته باشد ، از فایروال PfSense برای بهتر کردن وضعیت امنیت شبکه خود استفاده می کند.

فایروال PFsense در ابتدا بسیار ساده و برای برطرف کردن نیازهای اولیه امنیت شبکه در سال 2004 و توسط دو متخصص و برنامه نویس حوزه امنیت شبکه به نامهای کریس بیچلر و اسکات اولریک بصورت تخصصی بر روی سیستم عامل FreeBSD طراحی و به دنیای اوپن سورس معرفی شد.

با توجه به اینکه ماهیت سیستم عامل FreeBSD بیشتر در حوزه امنیت است و این سیستم عامل در حوزه امنیت شبکه بسیار قابل اعتماد است ، فایروال PfSense توانست به مرور در بین جامعه متخصصین امنیت شبکه جا باز کند. این روزها فایروال PfSense یکی از رقیبان اصلی فایروال ها UTM های بزرگ دنیا مثل جونیپر و سیسکو به حساب می آید و در لیست مدعیان حوزه امنیت شبکه نیز قرار دارد.

ماهیت اوپن سورس این فایروال باعث شد که از سال 2004 تا به حال ، گروه های مختلفی بر روی توسعه این فایروال زمان و انرژی بگذارند و این روزها آنقدر امکانات و ویژگی های امنیتی به این فایروال اضافه شده است که می توان از آن به عنوان یکی از قدرتمندترین فایروال های یکپارچه ( UTM ) نام برد.

برای مثال در ابتدا مدیریت پهنای باند اینترنت ( Bandwidth Management ) و سیستم شناسایی و تشخیص نفوذ ( IDS IPS ) و همچنین مکانیزم Cache Server در PfSense وجود نداشت اما این روزها که در توسینسو بحث PfSense داغ است ، شاید همین الان که در حال خواندن این مقاله هستید ، قابلیت جدید امنیتی به Pfsense اضافه شده باشد.

مهمترین امکانات PfSense چیست؟

این روزها PfSense هم محیط گرافیکی یا GUI تحت وب برای مدیریت دارد و هم اینکه از طریق Shell و از راه دور قابل پیکربندی است. هم قابلیت گزارش دهی دارد و هم تنظیمات آن به مراتب بسیار ساده تر شده است و در عین حال با ابزارهای اوپن سورس لینوکسی هم براحتی یکپارچه می شود ، بد نیست بدانید که این روزها قابلیت یکپارچه سازی با سرویس های مانیتورینگ لینوکسی هم به آن اضافه شده است. اما اگر بخواهیم بصورت خلاصه مروری بر امکانات مهم PfSense داشته باشیم ، موارد زیر را می توانیم عنوان کنیم :

1. PfSense بسیار قابل اعتماد است و درجه Reliability بالایی دارد
2. PfSense هم رایگان است و هم اینکه اگر ماژول پولی داشته باشد بسیار به نسبت ارزان است
3. PfSense بر روی امن ترین سیستم عامل دنیا یعنی FreeBSD طراحی و توسعه داده شده است
4. PfSense دارای قدرت یکپارچگی و سازگاری بسیار خوبی با سرویس های دیگر شبکه دارد
5. PfSense یک رابط کاربری تحت وب بسیار قوی و ساده دارد که کار کردن با آن را ساده می کند
6. PfSense قابلیت گزارشگیری و مدیریت کردن را به مدیران شبکه می دهد و تنظیمات آن ساده است
7. PfSense را می توان به عنوان یک مسیریاب یا روتر نیز در شبکه استفاده کرد
8. PfSense امکان استفاده شدن در قالب Virtual Appliance یا ماشین مجازی را نیز دارد
9. PfSense قابلیت نصب بر روی سخت افزارهای تخصصی شبکه و تبدیل شدن به یک فایروال مستقل را دارد
10. PfSense امکان سفارشی سازی Rule های فایروال بر اساس اندازه و گستردگی شبکه شما را دارد
11. PfSense امکان مدیریت ترافیک بر روی چند لینک ارتباطاتی را با استفاده از Failover و Load Balancing را دارد
12. PfSense در این لحظه ایران را تحریم نکرده است و شما می توانید براحتی آن را به روز رسانی کنید
13. PfSense از اکثر پروتکل های Tunneling از جمله IPsec ، PPTP ، L2TP و OpenVPN پشتیبانی می کند
14. PfSense دارای ابزارهای متنوع مانیتورینگ سرویس می باشد
15. PfSense امکان استفاده همزمان در چند شبکه و ارتباط WAN to LAN و ... را دارد
16. PfSense امکان تبدیل شدن به یک کش سرور ( Cache Server ) اینترنتی با Squid را دارد
17. PfSense امکان تبدیل شدن به یک پروکسی سرور ( Proxy Server ) قوی را دارد
18. PfSense امکان تبدیل شدن به یک هات اسپات ( Hotspot ) اینترنتی را دارد
19. PfSense امکانات بسیار خوبی برای فیلترینگ محتوا ( Content Filtering ) را ارائه می کند
20. Pfsense امکان فعالیت به عنوان یک Reverse Proxy یا Port Forwarding را دارد
21. PfSense امکان مدیریت ترافیک و پهنای باند ( Traffic Management ) اینترنت را دارد ( Captive Portal )
22. PfSense امکان تبدیل شدن به یک DHCP Server حرفه ای را دارد
23. PfSense امکان تبدیل شدن به یک NTP Server حرفه ای را دارد
24. PfSense قابلیت استفاده از Wake On LAN و SNMP را دارد
25. PfSense قابلیت DNS Forwarding و Dynamic DNS را دارد
26. PfSense قابلیت فیلترینگ لایه دو و سه شبکه را دارد
27. و ....

PfSense صد درصد نیازهای امنیتی شما را برطرف می کند و این روزها در ایران بسیاری از فایروال های بومی که تحت عنوان ایرانی معرفی می شوند ، با تغییر دادن شمایل و شکل ظاهری PfSense به عنوان بومی استفاده می شوند. شما می توانید با یادگیری PfSense عملا بر خیلی از فایروال های بومی که وجود دارند نیز تسلط پیدا کنید چون هسته اصلی اکثر آنها بر مبنای PfSense هستند.

دوره آموزشی LPIC3 از موسسه LPI کانادا در واقع بالاترین سطح از دوره های آموزش لینوکس در سطح بین المللی به حساب می آیند. دوره LPIC3 بصورت ویژه برای یادگیری لینوکس برای ورود به سازمان های بزرگ و شرکت هایی است که بصورت تخصصی و فوق تخصصی از لینوکس استفاده می کنند. گواهینامه های آموزش لینوکس انیستیتو حرفه ای لینوکس کانادا یا همان LPI بصورت چند سطحی و سلسله مراتبی ارائه می شوند که گواهینامه LPIC 3 در بالاترین سطح از مدارک این موسسه و سایر مدارک بین المللی لینوکس به حساب می آید.

برای یادگیری و ورود به دنیای آموزش دوره LPIC 3 شما باید پیشنیازهایی مثل دوره آموزش لینوکس اسنشیالز ( Linux Essentials یا آموزش مقدماتی لینوکس ، دوره آموزشی LPIC 1 ( دوره مدیریت لینوکس ) و دوره آموزشی LPIC 2 ( مهندسی شبکه لینوکس ) را به خوبی یاد گرفته باشید و برای پیدا کردن یک گرایش فوق تخصصی در لینوکس وارد دوره LPIC 3 شوید.

گواهینامه LPIC-3 نقطه اوج برنامه صدور گواهینامه حرفه ای چند سطحی موسسه حرفه ای لینوکس (LPI) است. LPIC-3 برای لینوکس حرفه ای در سطح سازمانی طراحی شده است و نشان دهنده بالاترین سطح گواهینامه حرفه ای لینوکس از نظر توزیع بی طرف در صنعت است. چهار گواهینامه تخصصی LPIC-3 جداگانه در دسترس است.

گذراندن هر یک از چهار امتحان، گواهینامه LPIC-3 را برای آن تخصص اعطا می کند. دوره آموزشی LPIC3 شامل 4 دوره فوق تخصصی است که به ترتیب دوره آموزشی LPIC 3 Mixed Environment یا محیط های ترکیبی ، دوره آموزشی LPIC 3 Security یا امنیت در لینوکس ، دوره آموزشی LPIC 3 Virtualization and containerization با محوریت مجازی سازی و در نهایت دوره آموزشی LPIC 3 High Availability and storage clusters با محوریت راه اندازی سرویس های کلاسترینگ در لینوکس ، می باشند.

معرفی دوره آموزشی LPIC 3 Mixed Environment

این روزها در شبکه های بزرگ سازمانی ، حتی با وجود قالب سیستم عامل ویندوز و سرویس اکتیودایرکتوری ، از سرویس های مبتنی بر لینوکس نیز استفاده می شوند. گسترش استفاده از لینوکس در کنار ویندوز در شبکه های سازمانی باعث شده است که مدیران شبکه این روزها باید بصورت ترکیبی هم از ویندوز و هم از لینوکس استفاده کنند.

در دوره آموزش LPIC 3 Mixed Environment بصورت ویژه بر روی شبکه هایی تاکید شده است که در کنار هم از ویندوز و لینوکس استفاده می کنند. ترکیب کردن اکتیودایرکتوری و لینوکس از جمله مهمترین مباحثی است که در دوره LPIC 3 Mixed Environment بر آن تاکید شده است. یادگیری حرفه ای سرویس سامبا ( Samba ) ، سرویس OpenLDAP ، سرویس های احراز هویت لینوکس ( Linux Identity Management ) و و همچنین رفع اشکال ، Tuning یا بهینه سازی سرویس از جمله مهمترین مباحثی است که در دوره آموزش LPIC 3 Mixed Environments آموزش داده می شود.

مبانی سرویس Samba ، ترکیب کردن سرویس Samba و سرویس اکتیودایرکتوری مایکروسافت ، تنظیمات Samba برای اشتراک گذاری اطلاعات در شبکه و ... از جمله سرفصل های مهم این دوره LPIC 3 می باشد. گذراندن دوره LPIC 3 Mixed Environment این روزها به مدیرهای شبکه مایکروسافتی هم توصیه می شود.

معرفی دوره آموزشی LPIC 3 Security

امنیت مهمترین مبحث این روزها در حوزه فناوری اطلاعات است. دوره آموزشی LPIC 3 Security را می توان مهمترین دوره آموزشی LPIC 3 دانست. همانطور که از اسم این دوره مشخص است ، بصورت ویژه بر روی تنظیمات امنیتی سیستم عامل لینوکس متمرکز شده است.

مهمترین محوریت آموزشی دوره LPIC 3 Security به ترتیب مباحث رمزنگاری اطلاعات ( Cryptography ) ، مکانیزم های کنترل دسترسی ( Access Control ) ، امنیت نرم افزارها ( Application Security ) ، امنیت فرآیندها ( Operations Security ) ، امنیت شبکه ( Network Security ) ، شناخت تهدیدات و ارزیابی آسیب پذیری ها ( Threats and vulnerability Assessment ) می باشد.

به عنوان یک متخصص لینوکس شما باید درک خوبی از مباحث امنیت در این سیستم عامل داشته باشید . دوره آموزشی LPIC 3 Security را می توان الزامی ترین دوره LPIC 3 لینوکس دانست که یادگیری آن به همه مدیرهای شبکه لینوکسی شدیدا توصیه می شود.

معرفی دوره آموزشی LPIC 3 Virtualization and containerization

این روزها کمتر سازمان ، شرکت یا مرکز داده ای را پیدا می کنید که از فناوری های مجازی سازی در آنها استفاده نشده باشد. از محبوب ترین تکنولوژی های مجازی سازی در لینوکس می توانیم به KVM ، OVirt ، QEMU و Xen اشاره کنیم. محوریت این دوره آموزش LPIC 3 Virtualization and containerization یادگیری نرم افزارهای مجازی سازی و ساخت Container در لینوکس است.

اگر قصد دارید به عنوان یک کارشناس دواپس ( DevOps در آینده مشغول به کار شوید ، قطعا یادگیری دوره LPIC 3 مجازی سازی و Container سازی را توصیه می کنیم. شناخت و کار کردن با ابزارهایی مثل Docker و Kubernetes از جمله سایر موضوع هایی است که بصورت تخصصی در این دوره آموزشی به آنها پرداخته می شود.

شما در دوره LPIC 3 Virtualization نرم افزارهای مجازی سازی را یاد می گیرید که نصب کنید ، نگهداری کنید و البته رفع اشکال کنید. در عین حال شما نحوه طراحی ، پیاده سازی و نگهداری یک شبکه مجازی سازی شده را نیز به خوبی آموزش خواهید دید. سه سرفصل اصلی در آزمون بین المللی LPIC3 Virtualization and containerization وجود دارد که به ترتیب Full Virtualization ، Container Virtualization و VM Deployment and provisioning می باشند.

معرفی دوره آموزشی LPIC 3 High Availability and storage clusters

دوره آموزش LPIC 3 High Availability and Storage Clusters را بصورت خاص می توان حرفه ای ترین دوره برای مدیران شبکه لینوکسی دانست . مخاطب این دوره فقط افرادی است که بصورت تخصصی و فوق تخصصی در سازمان های بسیار بزرگی که دارای سرویس های حساس لینوکسی هستند دانست.

در واقع هر جا صحبت از کیفیت بسیار بالا در دسترسی به سرویس های لینوکسی باشد ، دوره LPIC 3 High Availability and storage clusters راهگشاست. این دوره LPIC 3 بصورت ویژه همانطور که از نامش هم پیداست در بحث سرویس های High Availability و ذخیره سازی داده یا Storage Clusters متمرکز است.

عنوان های آموزشی این دوره آموزش LPIC3 اصلا قابل ترجمه نیستند ! به زبان ساده آنقدر عنوان های حرفه ای هستند که ترجمه کردن آنها کمی بی معنی می شود. خلاصه سرفصل های آموزشی LPIC 3 High Availability and storage clusters عبارتند از High Availability Cluster Management ، High Availability Cluster Storage ، High Availability Distributed Storage ، Single Node High Availability که در این دوره کاملا آموزش داده می شوند.

چگونه دوره آموزش LPIC 3 های مختلف را یاد بگیریم؟

یکی از مهمترین نکاتی که باید در زمان یادگیری دوره های آموزش LPIC3 باید در نظر بگیرید این است که یادگیری این دوره های لینوکس قطعا نیاز به پشنیاز دارد و شما نمی توانید بصورت مستقیم و بدون داشتن پیش زمینه وارد این دوره های آموزشی لینوکس شوید.

داشتن دانش دوره آموزش Linux Essentials ، دوره آموزشی LPIC1 و دوره آموزشی LPIC2 برای ورود به این دوره ها الزامی است. قبلا در خصوص نحوه یادگیری لینوکس و مسیر راه یا نقشه راه لینوکس در مقاله ای با عنوان لینوکس را از کجا شروع کنیم بصورت کامل صحبت کرده ایم که می توانید در لینک زیر به آن دسترسی پیدا کنید.

برنامه ادوبی ایکس دی (Adobe xd) نرم افزار تخصصی شرکت Adobe برای طراحی رابط کاربری انواع وب سایت ها و اپلیکیشن ها است، شرکت ادوبی یکی از معروف ترین و موفق ترین تولیدکننده برنامه های گرافیکی است.

Adobe XD یک نرم‌افزار حرفه‌ای برای طراحی رابط کاربری و تجربه کاربری (UI/UX) است که توسط Adobe توسعه یافته است. این ابزار به طراحان کمک می‌کند تا نمونه‌های تعاملی و وایرفریم‌های دقیق برای وب‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها ایجاد کنند. Adobe XD با قابلیت‌هایی مانند طراحی برداری، پروتوتایپینگ و هماهنگی با سایر نرم‌افزارهای Adobe یک گزینه محبوب در بین طراحان است. این نرم‌افزار از طراحی واکنش‌گرا پشتیبانی کرده و امکان تست پروژه‌ها را به‌صورت زنده فراهم می‌کند. در آموزش گرافیک، یادگیری Adobe XD برای طراحی حرفه‌ای و کاربرپسند توصیه می‌شود.

این برنامه مخفف Adobe Experience Design است که در سال 2015 برای اولین با رو نمایی شد و بعد از گذشت یکسال یعنی در سال 2016 در اختیار عموم قرار گرفت. این نرم افزار اولین برنامه ی طراح رابط کاربری نبوده و قبل از آن نرم افزار هایی مانند Sketch برای طراحی به بازار آمده بود و همواره در حال بروز رسانی بود و با پدید آمدن Adobe xd یک رقیب جدی برای برنامه Sketch شد و تا به امروز هم در بازار رقابت خوبی را توانسته است د اشته باشد. برنامه ادوبی ایکس دی با ابزار های قوی و کاربردی که داراست توانسته نیاز های طراحان را تا حد قابل قبولی برطرف کند.

این نرم افزار در واقع یک ابزار طراحی پرتوتایپ است که با استفاده از آن میتوان طراحی اولیه جذاب و واقعی را به کاربر ارائه داد و این اتفاق میتواند باعث همکاری در انواع پروژه ها شود. با ادوبی ایکس میتوان از شروع طرح اولیه تا قسمت نهایی اجرای کار را پیش برد و انجام آن در کنار قدرتمند بودن نرم افزار بسیار راحت و آسان است.

رابط کاربری چیست؟

User Interface یا رابط کاربری که با Ui شناخته میشود به فضای ارتباط سیستم مدنظر با کاربر میگویند که بر روی هر سیستم به یک نوع دیده میشود در واقع برنامه ها و سایت ها و نرم افزار ها تمامی اینها دارای رابط کاربری هستند، بهینه سازی رابط کاربری یکی از مهم ترین بخش های دنیای کامپیوتر به شمارمیرود. پس به طور عامیانه باید به طوری باشد که کاربر از سایت یا برنامه ما خسته نشود و از کارکردن با آن لذت ببرد، برای مثال در طراحی رابط کاربری در موبایل قطعا دیده اید که یکسری از اپلیکیشن ها چنان حس خوبی به ما میدهند که مدت زمان سپری شده از برنامه از دستمان خارج میشود و یا در طراحی نرم افزار به گونه ای است که در ارتباط های اول کاربر این اجازه به او داده میشود که کلیات نرم افزار را درک کند و بتواند با آن سازگاری پیدا کند. اگر شما سعی کنید خودتان را به جای کاربر بگذارید چه چیزی از طراح میخواهید؟ سرعت بالا و کارایی حداکثری ، دسترسی آسان به تمامی بخش ها ، طرح جذاب و گرافیکی و ..... .

در پایان این بخش لازم است بگوییم که طراحی کاربری در وب سایت یکی از عوامل مهم در سئو سایت بوده و با توجه به ساختار موتور جستجو گر گوگل که در مسیر نیاز کاربران حرکت میکند متوجه میشویم که رابط کاربری اهمیت بالایی در سئو سایت ها دارد.

اما UX (user experience) طراحی تجربه کاربری است که با UI متفاوت است و درنظر داشته باشید که خطا در بکارگیری این دو زیاد است در واقع تجربه ما با استفاده از UX شروع میشود و با UI ادامه پیدا میکند نقش طراح UX کمی پیچیده است که به نوعی هم باید به عنوان طراح هم به عنوان بازار یاب و هم مدیر پروژه باشد ، طراحی یو ایکس مراحل بهینه سازی کیفیت ارتباط بین کاربر و حالا یا سایت یا اپلیکیشن است و در تئوری یک فعالیت غیر دیجیتال است. اگر به فضایی آشنایی با مردم علاقه دارید UX برای شما مناسب است ولی اگر به فالیت در حوزه بصری علاقه دارید UI مناسب شماست.

• بیشتر بدانید : فرق ui و ux چیست؟

چرا از نرم افزار ادوبی ایکس دی استفاده کنیم؟

خب اگر بخواهیم راجع به این موضوع صحبت کنیم که چرا از برنامه ادوبی ایکس دی استفاده کنیم دلایل بسیار زیادی وجود دارد که در این قسمت به تعدادی از الان اشاره میکنیم:

یادگیری این نرم افزار بسیار آسان است و برای طراحی رابط کاربری و تجربی نیازی به برنامه مکمل فتوشاپ ندارید و اگر یک گشتی در منو های Adobe xd بزنید متوجه خواهید شد که منو ها و ابزار ها تا چه حد برای طراحان کافی و کار راه انداز است.

شرایط و امکانات خوب برای طراحان UI و UX را دارد ، با استفاده از این نرم افزار شما میتوانید تمامی مراحل از ابتدا تا انتها یعنی طراحی بصری ، طراحی گرافیکی ، انجام پرتوتایپ ها ، خروجی طرح و حتی انجام تست پروژه را انجام دهید این نرم افزار به دلیل تجربه خود در نرم افزار After effects میتواند هر نوع انیمیشینی را تولید کند.

به سیستم خیلی قوی برای اجرا و انجام کار با برنامه ادوبی ایکس دی نیازی ندارید یعنی با حداقل سیستم هم Xd اجرا خواهد شد و فشاری به سیستم شما وارد نمیکند.

Adobe xd که در بالا گفته شد ساخته ی شرکت ادوبی است و این به این معناست که دارای پشتوانه قوی و اصالت است البته از این موضوع نگذریم که Figma هم یک رقیب قدرتمند برای Adobe xd است و پیشینه ای مانند ایکس دی ندارد ولی Adobe با توجه به پیشرفت در زمینه طراحی هرگز xd را به حال خودش رها نخواهد کرد.

طرحی که در پایین میبینید با استفاده از پرتوتایپ نرم افزار ایکس دی اجرا شده است که البته با استناد بر حرفه ای بودن طرح کاربرد پرتوتایپ از این خیلی هم بالا تر میباشد و این حرفه را در این نرم افزار میتوان یادگرفت.

باعث میشود به دلیل فضای ساده و برعلیه فتوشاپ به دور از شلوغی با سرعت چندین برابر طراحی کنید و با تعریف کردن یکباره ابزار چند بار از آن استفاده کنید که تنها همین موضوع باعث افزایش سرعت کاری شما میشود.

افزونه های حرفه ای و متنوع دارد که تعدادی از آن ها پریمیوم است و باید خریداری کنید ولی بعضی از این پلاگین ها پرکارد اند که به صورت رایگان دراختیار کاربر قرار داده شده است در نظر داشته باشد هر چقد برنامه های طراحی کامل باشند باز هم به یکسری افزونه نیاز دارد.

یکی دیگر از گزینه های مهم این برنامه رایگان بودن استفاده از آن است همانطور که میدانید شرکت ادوبی سایر پلتفرم های خود مانند ایلوستریتور یا فتوشاپ را با پرداخت هزینه در اختیار کاربر قرار میدهد اما در حال حاضر Adobe xd رایگان است و به دلیل نو پا بودن برنامه تعداد بروز رسانی ها زیاد است با توجه به عدم موفقیت در یکسری از آپدیت ها به طور کلی در بروز رسانی شرکت ادوبی موفق ظاهر شده است.

مدت زمان یادگیری ادوبی Xd چقدر است؟

در مورد مدت زمان یادگیری نرم افزار Adobe xd میتوان به بازه زمانی بین 4 الی 8 ساعت اشاره کرد که بستگی به میزان تلاش و تمرین و آشنایی با فضای Ui و Ux دارد که این موارد باعث افزایش یا کاهش زمان یاد گیری میشود.

از نرم افزار ادوبی ایکس دی در کجا استفاده میشود؟

همانگونه که به اختصار در بالا گفته شد از نرم افزار ادوبی ایکس در طراحی رابط کاربری برای انواع سایت ها و انواع اپلیکیشن ها استفاده میشود که طراح میتواند قبل از استارت پروژه اسکیس اولیه را زده و به کارفرما ارائه دهد و یا در حین انجام کار برای تست کردن چند ایده میتواند از این برنامه استفاده کند تا به نتیجه مطلوب و دلخواه خود برسد.

بازار کار نرم افزار Adobe Xd به چه شکل است؟

قطعا نمیتوانیم در رابطه با میزان درآمد و بازار کار این حرفه اطلاعات دقیقی بدهیم اما با توجه به گرایش تکنولوژی و آشنایی با UI و UX متخصصان این برنامه میتوانند دارای درآمدی بالای حد تصور خود باشند برای اثبات این صحبت شما میتوانید با جستجو در سایت های فریلسنری از این موضوع مطلع شوید و شرایط کاری و میزان درآمد را ملاحظه کنید.

بدافزارها (Malware) نرم‌افزارهای مخربی هستند که برای آسیب رساندن به سیستم‌ها، شبکه‌ها یا سرورها طراحی شده‌اند. این بدافزارها می‌توانند شامل انواع مختلفی از جمله ویروس‌ها، کرم‌ها، تروجان‌ها، روتکیت‌ها و جاسوس‌افزارها باشند. هدف آن‌ها ممکن است شامل سرقت اطلاعات، خرابکاری در سیستم، یا بهره‌برداری از منابع سیستم باشد. در آموزش هک، آشنایی با انواع بدافزارها و روش‌های انتشار آن‌ها برای شناسایی و مقابله با این تهدیدات ضروری است. فهم و پیشگیری از بدافزارها می‌تواند به حفاظت از داده‌ها و امنیت سیستم‌ها کمک کند.ماکروها (Macro) یکی از کاربردی ترین روش های مورد استفاده توسط هکرها جهت اجراسازی و توزیع کد های مخرب،بدافزارها، کرم ها و نقض های امنیتی میباشد که تاريخچه این موضوع به سال 1990 برمیگردد و در این سال بود که سو استفاده از ماکروها (Macro) شروع شد اما با گذشت زمان کوتاهی و آموزش کاربران برای مقابله با این نوع حملات به‌ راحتی جلوی این سو استفاده ها گرفته شد. دراصل این روش بدین شکل میباشد که با استفاده از زبان VBScript و و نوشتن ماکرو (Macro) در فایل های Microsoft Office (مانند فایل های Excel و Word) سبب انتشار و توزیع بد افزارها و کدهای مخرب میشوند.

sudo -H pip install -U oletools

این مطلب را هم از دیدگاه کاربر و هم از دیدگاه یک مدیر وب سایت بررسی می کنیم. ممکن است خیلی اوقات به وب سایت هایی مراجعه کنید و با خطای 404 Not Found یا پیدا نشدن محتوای مورد نظر مواجه شوید. بصورت کلی این خطا زمانی رخ می دهد که محتوای مورد نظر شما دیگر در وب سایت مورد نظر وجود دارد ، اما این وجود نداشتن یا موقتی است و یا دائمی ، یک وب مستر باید برای موتورهای جستجو کدهای خطای متناسب با نوع محتوا برای سئوی بهتر در وب سایت قرار بدهد و به موتور جستجو اعلام کند که وضعیت محتوا چگونه است. کدهای پیدا نشدن محتوای مورد نظر در وب سایت بصورت کلی با دو کد 404 Not Found و 410 Gone به گوگل معرفی می شوند. اما چه زمانی از این کدها استفاده می کنیم؟

خطای 404 Not Found زمانی رخ می‌دهد که صفحه‌ای در دسترس نیست اما ممکن است در آینده بازگردد، در حالی که 410 Gone نشان می‌دهد که صفحه برای همیشه حذف شده است. موتورهای جستجو معمولاً صفحات 404 را بررسی کرده و دوباره کرال می‌کنند، اما صفحات 410 را سریع‌تر از فهرست خود حذف می‌کنند. استفاده صحیح از این کدها به بهبود سئو و مدیریت لینک‌های خراب کمک می‌کند. برای سایت‌هایی که تغییرات زیادی دارند، آگاهی از تفاوت این خطاها ضروری است. در آموزش طراحی سایت، نحوه مدیریت این ارورها برای تجربه کاربری بهتر و سئوی بهینه تدریس می‌شود.

کد خطای 404 Not Found چیست و چه زمانی استفاده می شود؟

این خطا برای زمانی در وب سایت ها استفاده می شود که محتوای مورد نظر بصورت موقتی ( یا دائمی ) حذف شده است اما ممکن است بازیابی و به وب سایت برگردانده شود. در چنین شرایطی موتورهای جستجو این لینک را بصورت دائمی از نتایج خود حذف نخواهند کرد و به مرور آن را حذف می کنند.

در واقع لیستی از آدرس هایی که خطای 404 Not Found می دهند در پنل موتور جستجوی شما ایجاد شده و اعلام می کند که این آدرس های URL در دسترس نیستند. گوگل به عنوان بزرگترین موتور جستجوی دنیا در پنل Search Console این آدرس ها را به شما نمایش می دهد. توجه کنید که بسیاری فکر می کنند که اگر محتوایی از وب سایت حذف شد کافیست که فقط کد 404 Not Found برگردانند.

اما بد نیست بدانید که اینکار باعث می شود بودجه خزش گوگل یا Crawl Budget وب سایت شما برای آدرسهای بیهوده ای که ممکن است دیگر استفاده نشوند هدر برود. بنابراین اگر محتوایی را بصورت دائمی از وب سایت حذف می کنید و دیگر قصد بازگردانی آن را ندارید ، از خطای 404 Not Found استفاده نکنید. تنها زمانی از 404 Not Found استفاده کنید که حذف شما بصورت دائمی نخواهد بود.

کد خطای 410 Gone چیست و چه زمانی استفاده می شود؟

این خطا برای زمانی در وب سایت ها استفاده می شود که محتوای مورد نظر بصورت قطعی و دائمی از وب سایت یا سرور مورد نظر حذف شده است و به هیچ عنوان قرار نیست به وب سایت بازگردانده شود. در چنین شرایطی موتورهای جستجو به وب سایت مورد نظر مراجعه می کنند و در صورت برخورد با کد خطای 410 Gone متوجه می شوند که دیگر نباید برای این منبع و محتوا بودجه خزش در نظر بگیرند و انرژی خود را برای لینک های با کیفیت تر وب سایت در نظر می گیرند.